පාරු කවි (Paaru/ Paru Kavi)

මාතර ගඟේ සිටිනා කිඹුලිගෙ                        පැටියා
තල්ල සුදුයි බෙල්ලේ ගෝමර                       කැටියා
යන එන ඔරු පාරු නවතාගෙන                      සිටියා
මිනී නොකයි මාතර කිඹුලිගෙ                       පැටියා

කන්දේ කකා ලන්දේ යන                       බෝසත්තු
අතමිණි බැඳ පය මිණි බැඳ ජය                       ගත්තු
රජ වාසලින් සොඳ කරැණා ලැබ                     ගත්තු
පින්ගත් ඔයට බැස්සයි ගෝමර                      ඇත්තු

සූරිය උදාවන තුරු පිනි                              බෑවිල්ල
පාරුව පදින තුරු සයුරේ                        සෙලවිල්ල
මාරුව බල බලා සිත යට                        කැරකිල්ල
කාරිය කෙරෙන තුරු කාගෙත්                   රැවටිල්ල

මොටද උපන්නේ මේ වේලිච්ච                      රටේ
බැඳපු ගල් බැම්ම මයියංගනේ                       වටේ
ඔරුවට නැගීලා සුරතට රැගෙන                     රිටේ
පාරු පදින හැටි බල වේර ගං                    තොටේ

සීරුවේ ගමන් ඇවිදින්                             පාරුවට
මාරුවේ හබල් අදිමින් විටින්                          විට
පූරුවේ කරපු අකුසල්                         ගෙවන්නට
පාරුවේ ඇවිත් දුක් විඳිනව                          දැනට

කරත්ත කවි (Karatta Kavi / karaththa kavi)

තණ්ඩලේ දෙන්න දෙපොලේ                  දක්කනවා
කටුකැලේ ගාල නොලිහා වද                      දෙනවා
හපුතලේ කන්ද දැකලා බඩ                           දනවා
පව්කල ගොනෝ ඇදපන් හපුතල්                 යනවා

කළුගල් තළාලයි පාරට                             දමන්නේ
එම ගල් පෑගිලයි ගොන්කුර                 ගෙවෙන්නේ
ගොනා නොවෙයි හරකයි බර                   අදින්නේ
කිරිගල්පොත්ත කන්දයි අපි                    නගින්නේ

ආරන්නේ පඳුර වටකර දළු                            ලන්ට
පීරන්නේ වරල තෙල් ගා ඔප                       වෙන්ට
මෝරන්නේ හඳේ කළුවර වැඩි                       වන්ට
තේරෙන්නේ නැද්ද මේ දුක දෙවි                   යන්ට

රෝද දෙකට තෙල් දාපිය                     කැරකෙන්ට
ගොනුගේ අඟට කොපු දාපිය                    බබළන්ට
ගොනුගේ කරට මිණි බැඳපිය නද                 දෙන්ට
කෝටුව අරන් එලවාසිය ගොනු                     යන්ට

එගොඩ ගොඩේ සපු කණුවේ බැන්ද              ගොනා
මොගොඩ ගොඩේ නා කණුවේ බැන්ද           ගොනා
දෙගොඩ තළා යන වතුරට පැන්න                 ගොනා
අපොයි මගේ රන්මුතු වල්ලියා                      ගොනා

ගොයම් කවි (Goyam Kavi)

වරම් වරම් මට මහ බඹු අතින්             වරම්
වරම් වරම් ඉසිවර දෙවි අතින්              වරම්
වරම් වරම් සක්දෙව් රජ අතින්             වරම්
වරම් වරම් ගොවිකම් පද කරන           වරම්

උඩින් සිටින ඉරු දෙවියෝ සෙවණ      කරා
බිමින් සිටින මිහිකත් දෙවි කළස           දරා
වටින් සිටින සැම දෙවියෝ අරක්         කරා
ඉතින් කපමු අපි එකතුව ගොයම්          පුරා

අසී නාද හඞ බඹරුගෙ                    ලීලා
පැසී ගොයම් පත් කිරට               නැමීලා
ගැහී සුළං වාතෙට ඉති                නැමීලා
පැසී ගොයම් කෙත සුරපුර               ලීලා

පේරු ඇතුව වී පැළකර               ගන්නේ
සීරු ඇතුව මුත්තෙට්ටු              උයන්නේ
පෝරු ගගා වල ගොඩැලි         මකන්නේ
ගෝරු කළල් මඩ ගොඩට        ඉසින්නේ

කරට බඳින රන් මිණි මුතු              මාලා
කණට ඔබින රන් තෝඩු              දමාලා
අතට ගිගිරි රන් වළලු                   දමාලා
ඇඟට ඔසරි සුදු සේල                   දමාලා

බඹර කවි / Bambara Kavi

The bees, bambara in Sinhala (Apis dorsata) is one of honeybee species found in Sri Lanka. They are bigger than honeybees, (Apis cerana) mee-massa in Sinhala.

Bambara bees make their hives in open spaces where other animals couldn't reach like big and tall trees, cliff of rocks. 

People use bambara pani (honey) for their food and in aryuvedic medicine since ancient time. It's very difficult to take bambara pani.

බැද්ද වටට සුදු මොර මල්                        පිපීලා 

සද්ද කර බඹරු ඒ වග                           වයාලා

ඉටිත් පැණිත් ලොව සැමට ම                  බෙදාලා

යන්නත් බඹරු දුක් මැසිවිලි                     කියාලා

අහසේ ගොසින් තරු යට සැග                 වුණාදෝ

පොළොවේ ගොසින් වැලි යට සැග           වුණාදෝ 

මූදේ ගොසින් රළ යට සැග                   වුණාදෝ

බඹරිදුනේ උඹ කොයි රට                      ගියාදෝ 

නටා නටා බඹර අතු අග යන                     කලට

නැමි නැමී කදින් බර විය අතු                     අගට

වදේ කඩාලා බැරිවුණි                         බාන්නට

මුලෙන් කද බිදුණි දෙන්නගෙ                කරුමයට

උල්ලා පොළ ගමට එන්නේ වස                 බඹරු

වෙනත් ගම්වලට එන්නේ හොද                  බඹරු 

මළකද බලන්නට එන්නේ රදළ                    වරු

අම්මගෙ හිතේ දුක් නළවන්නේ                  කවුරු

කන්දෙන් බසින්නේ ලිය ගෙදර බල               බලා

මන් දෙන් බදින්නේ අසු නොවන වල්            කුලා

දැන් දැන් ලියන්නේ සිත්තම දුරින්                  දුරා

යන්නෙමි මල්ලියේ සදගල වැටෙන                තුරා 

පැල් කවි / Pal Kavi

ඉරු දෙවියන් ඉර මුදුනෙන් වඩින                   තුරු
සඳ දෙවියන් සඳ මුදුනෙන් වඩින                    තුරු
ගණ දෙවියන් ගණ අඳුරෙන් වඩින                 තුරු
පැල් කවි කියමු අපි ඉරගල වැටෙන               තුරු

අහස තනිවේද විදුලිය                           කෙටුවාම
පොළොව බයවේද මම බිම                    බැලුවාම
මුහුද බොරවේද ගොඩ රළ                      ගැසුවාම
සිතේ දුක යා ද දවසක්                             ඇඩුවාම

දුම්බර කෙතට වැට බැදලා රැකුම්                 බැලුම්
මහවැලි ගඟේ දිය ගලලා කෙතට                  ගිලුම්
පෙම්බර ලියන් කර ඔසවා බලන                 බැලුම්
තුම්පත් රටාවකි දුම්බර කෙතේ                  නෙලුම්

පාට හොඳයි පැලවෙන ගොයමේ                නිල්ල
ඊට උඩින් ගැසුවා වැනි මඩ                      රොල්ල
යාල දෙගොඩ හඬලන මැඩියන්               ගොල්ල
දෙවියනි බුදුනි පාලුයි තංගලු                       මුල්ල

කල්බලා නොවෙද ගොවිතැන්                   කරන්නේ
මල්වරා නොවෙද කිරි වැද                     පැසෙන්නේ
පව් කළා නොවෙද වැසි                         නොදුන්නේ
ලොව්තුරා බුදුන් කවදද                             දකින්නේ